Mijn moeder en wietolie | dag 1 | We hebben ons kapot gelachen

September 10, 2019

Omdat mijn moeder gediagnosticeerd was met maagkanker en niet meer kon genieten van het leven, dacht ik: ''nee, kom op mam, niet opgeven''. Het is uiteraard zeer begrijpelijk dat zij depressief was geworden en geen uitweg meer wist. Ze was tenslotte uitbehandeld en dat moesten mijn familie en ik accepteren. Van nature ben ik geen opgever dus wilde ik nog wat proberen. Toen ben ik heel veel gaan opzoeken over alternatieve mogelijkheden tegen deze verschrikkelijke ziekte. Een vriend van mij kwam met het idee om mijn moeder wietolie te geven. Deze jongen had goede ervaringen met hennep bij zijn moeder met borstkanker. Dus het leek mij wel een goed idee om de, door zijn moeder gemaakte wietolie, te gaan testen. Zij gaf mij dat zelfgemaakt flesje en het avontuur kon beginnen. Deze wonderbaarlijke zwarte substantie was zelf gekweekte wiet, dat vijf keer vermengd was met olijfolie.

 

Mijn moeder in fase 1

Omdat mijn moeder niet wist hoeveel ze moest innemen, ben ik zelf maar een handleiding gaan schrijven op basis van wat mij verteld werd. Dit in de hoop dat ze niet meteen op dag 1 te veel zou nemen. Niks leek minder waar, want we hebben ons kapot gelachen. Omdat mijn moeder ineens vergeten was hoe ze moest praten en alleen nog maar ''euthanasie-verklaring'' kon zeggen, moest er wat gebeuren. Heel enthousiast belde ik mijn vader op, met de mededeling dat mijn moeder vanavond wietolie ging proberen. Mijn vader zei nog: ''nee, doe maar niet, dat is drugs''. Overtuigd als ik over de hennepplant was, heb ik mijn zin toch doorgezet. Met een flesje onder de arm ben ik samen met mijn broer naar het huis van mijn ouders gereden. Toen gaf ik haar een druppel van het magische spul en lepelde dat op haar tong. Ze slikte het in en het sprookje kon starten. Na een halfuur merkten we niets, mijn vader vroeg nog of ze al wat voelde, maar dat was niet zo, dachten wij. Totdat ze ineens ritmisch met haar knie begon mee te bewegen met de muziek die op de televisie te horen was. Mijn vader, broer en ik keken elkaar aan en merkte dat er wat gebeurde. Ze begon namelijk ineens vrolijk mee te neuriën en werd weer spraakzaam, plotseling had ze de woorden weer gevonden. Onze vader bedankte ons en gaf mij een hand toen wij naar huis gingen. Wonderbaarlijk genoeg gebeurde er toen iets wat we niet verwacht hadden.

Mijn moeder in lala-land

Mijn moeder stuurde mij een Whatsapp bericht met daarin vermeld dat ze zich beter voelde en nog maar één druppel had ingenomen. Dit had ze ''beter niet kunnen doen'', of eigenlijk juist wel! Wat toen gebeurde, schreef geschiedenis. Ze had bakken vol energie en begon de kledingkast in- en uit te ruimen. Ze vertelde mijn vader daarbij welke kleur truien ze had. Daaropvolgend liep ze de trap op en af en begon ze koffie, zonder filter, te zetten. Mijn broer en ik kwamen de dag daarna niets vermoedend terug om te kijken hoe het met haar ging. Wij hadden nog geen idee van mijn moeders avontuur in ''lala-land''. Wij liepen naar binnen waarbij mijn vader mij direct aansprak: ''hé, mama doet allemaal rare dingen''. Dus ik moest meteen lachen, dit word goed, dacht ik. Mijn moeder was volledig de weg kwijt en met haar gedachten op een andere planeet, maar wel op een positieve manier. Zo kregen wij een kopje warme melk in plaats van koffie, zij snapte er niks meer van en begon daardoor hard te lachen! Wel moesten we haar de hele dag in de gaten houden, we waren bang dat ze weg zou lopen en zou gaan dolen in het dorp.

 

Mijn moeder de rescue ranger

Dat mijn moeder veel voor de wereld betekend heeft, mag duidelijk zijn. Ze deed werkelijk overal aan mee. Daarnaast was ze zee